No, takiego męża tylko pozazdrościć. Tylko ja bym chyba tego syna zabiła jakbym go dorwała...! Własngo ojca - uwięzić i zabić?! Walczyć z własnymi bracmi i ich również zabić?! To był normalnie dyktator!

Tadż Mahal: SYMBOL MIŁOŚCI

    W lśniącym białym marmurze Tadż Mahal (1) zaklęta jest miłość męża do żony. Legenda mówi, że Szahdźehan poznał Ardżumand Banu - później Mumtaz Mahal - na bazarze, kiedy sprzedawała ozdoby. Był to bazar okolicznościowy, zorganizowany dla uczczenia muzułmańskiego Nowego Roku.
Ta symetryczna, subtelna budowla, piętrząca się niczym doskonała perła na tle lazurowego nieba, jest jednym z najpiękniejszych i najbardziej znanych mauzoleów świata.

    W Agrze, na południowym brzegu rzeki Jamuny, stoi Tadż Mahal przez niektórych uważany za najsłynniejszą budowle świata. Jego sylwetka stała się nieoficjalnym symbolem Indii. Sława Tadż Mahal płynie me tylko z jego architektonicznego piękna - wspaniale równoważącego ogrom i subtelność - lecz także z romantycznych skojarzeń.

Mogolski cesarz Szahdżehan zbudował to mauzoleum dla ukochanej żony, Mumtaz Mahal, której śmierć, po dziewiętnastu latach małżeństwa i pięciu latach narzeczeństwa, pogrążyła go w nieutulonym żalu. Tadż Mahal jest niezrównanym materialnym symbolem poświecenia mężczyzny dla kobiety. Stało się tradycją, że gdy zjawia się tam dwoje ludzi, kobieta pyta swego partnera: - Czy kochasz mnie tak bardzo, że wybudowałbyś dla mnie taki pomnik, gdybym umarła?

Szahdźehan (1592-1666), "król świata", rządził państwem Mogołów od 1628 do 1658 roku. Był wybitnym protektorem sztuki, a także wielkim budowniczym. W czasie jego panowania imperium znajdowało się u szczytu zarówno potęgi politycznej, jak i rozwoju kulturalnego. Mając 15 lat, Szahdżehan (znany w dzieciństwie jako książę Churram) zakochał się w Ardżumand Banu Begam, 14-letniej córce pierwszego ministra swego ojca. Była ona piękna, inteligentna i dobrze urodzona - na pozór stanowiła idealną partię - lecz książę musiał zawrzeć tradycyjne, "polityczne" małżeństwo z perską księżniczką. Muzułmańskie prawo pozwala jednak mężczyźnie na posiadanie czterech żon, toteż w 1612 roku, kiedy astrologiczne znaki wydawały się pomyślne, Szahdżehan i Ardżumand Banu Begam - po pięcioletnim narzeczeństwie, w czasie którego żadne z nich nie spojrzało na drugie - pobrali się. Wkrótce potem imię nowej żony zmieniono na Mumtaz Mahal ("Wybranka Pałacu").

Szahdźehan i Mumtaz Mahal byli małżeństwem dziewiętnaście lat, do 1631 roku, kiedy to królowa, rodząc ich czternaste dziecko, zmarła. Rozpacz cesarza była równie wielka, jak jego miłość. Na osiem dni zamknął się w swych apartamentach bez jedzenia i picia, a gdy wreszcie stamtąd wyszedł, przygarbiony i wyraźnie postarzały, zarządził żałobę w całym królestwie: muzyka, jasne ubrania, biżuteria, a nawet perfumy i kosmetyki zostały zakazane. Cesarz poprzysiągł zbudować zmarłej żonie grobowiec, jakiego jeszcze świat nie widział. (Nazwa, pod którą jest on znany - Tadż Mahal - to jeden z wariantów imienia królowej.)

Prace rozpoczęto w Agrze, stolicy imperium Mogołów, w 1632 roku. Centralna budowla Tadż Mahal - mauzoleum - została ukończona w 1643 roku. Jest to tylko część wielkiego kompleksu, obejmującego ogród, dwa boczne meczety oraz okazałą bramę wejściową. Jeden z napisów podaje jako oficjalną datę ukończenia budowy rok 1648, lecz najwyraźniej prace ciągnęły się jeszcze przez kilka lat.

Zrealizowanie tak wielkiego projektu w ciągu zaledwie 20 lat było osiągnięciem imponującym. Udało się tego dokonać dzięki temu, że Szahdźehan korzystał z wszelkich źródeł dostępnych w swoim imperium: nad konstrukcją pracowało około 20 tysięcy robotników, a marmur z odległych o 320 kilometrów kamieniołomów transportowało ponad 1000 słoni. Inne materiały sprowadzano z jeszcze odleglejszych miejsc, jak choćby malachit z Rosji, karneol z Bagdadu, natomiast turkusy z Persji i Tybetu; z daleka także pochodzili mistrzowie, którzy je obrabiali. Angielski podróżnik Peter Mundy, który odwiedził mauzoleum wkrótce po rozpoczęciu prac, był zadziwiony bogactwem materiałów: "złoto i srebro były czymś zwyczajnym, marmur traktowano jak pospolity kamień". Brama w głównym wejściu została wykuta ze srebra, choć później ukradł ją ktoś z miejscowego plemienia Hindusów. Aby stworzyć ten wiekuisty, poświęcony jednej kobiecie pomnik, trzeba było kunsztu murarzy, cieśli, kaligrafów, specjalistów od mozaik oraz innych rzemieślników.

Tadż Mahal, a także dwa meczety z piaskowca stojące po obu jego stronach (2)
, położone są w brukowanych marmurem ogrodach. Oko widza, zanim spocznie na wielkim poziomym cokole wspierającym mauzoleum, ślizga się wzdłuż prostego wąskiego basenu, okolonego ciemnozielonymi cyprysami, w którym odbija się połyskliwy grobowiec. Kopuła w kształcie pączka kwiatu wznosi się ku górze, w idealnej harmonii z łukami, mniejszymi kopułami oraz czterema minaretami odchylonymi lekko na zewnątrz, aby w razie trzęsienia ziemi nie runęły na budynek. Wspaniałość mauzoleum powiększa gra świateł (3)
zwłaszcza o świcie i o zachodzie słońca (4)
kiedy w załomach pomnika pojawiają się subtelne odcienie fioletu, różu i przyćmionego złota, a wczesnym rankiem, zanim uniesie się mgła,  budowla zdaje się szybować po niebie (5)

Tadż Mahal, ze swoją idealną symetrią, jest niepowtarzalny nie tylko na zewnątrz. Także jego wnętrze, pełne zawiłych mozaik (6) nie ma sobie równych. Centralnym punktem grobowca jest ośmiokątna komnata, mieszcząca groby cesarza i jego żony (7) zamknięta ażurowym ekranem z marmuru wysadzanego klejnotami. Tutaj, w przeciwieństwie do blasku, który bije na zewnątrz, łagodne światło sączy się przez okna przesłonięte ukośną kratą oraz przez filigranowe otwory ekranu, powoli niknąc w inkrustowanym drogimi kamieniami cieniu.

Szahdżehan, jako "król świata", miał zamiar wybudować dla siebie własny grobowiec z czarnego marmuru na przeciwległym brzegu rzeki Jamuny. Oba mauzolea miał łączyć most, symbolizujący miłość silniejszą od śmierci. Lecz w 1657 roku, zanim rozpoczęto tę budowę, cesarz zachorował, a rok później został strącony z tronu przez żądnego władzy syna Aurangzeba.

Nie wiemy, gdzie Szahdżehan był więziony. Najczęściej cytowana legenda głosi, że resztę życia spędził w Czerwonym Forcie w Agrze. W 1666 roku zmarł i został pochowany w mauzoleum Tadż Mahal, stworzonym przez siebie arcydziele - obok ukochanej żony.

1.Tadż Mahal

2. Dwa meczety z piaskowca stojące po obu stronach Tadż Mahal

3. Gra świateł

4. Zachód słońca

5. Tadż Mahal „szybujący po niebie”

6. Wnętrze Tadż Mahal pełne zawiłych mozaik

7. Groby: cesarza i jego żony



Artykuł pochodzi z następującej strony: Tadż Mahal
lub książki "Niezwykłe miejsca, niezwykłe krainy", red. E. Wierzbicka, Reader's Digest, Warszawa 1999, s. 150-153.

Jeśli chcecie, możecie też obejrzeć Filmiki o Tadż Mahal

Jutrzenka

Ostatnio edytowany przez Jutrzenka (2007-07-31 21:36:59)

GAURI napisał:

obejrzałam filmiki... nie wiedziałam że to jest aż tak piękne... chętnie zamieszkam tam

Gauri bez przesady to Grobowiec!!! Ale rozumiem bo prześliczny jest.

Ahhh, w takim grobowcu mogę mieszkać i za życia!!!!

Ja też sobie poprzysiągłem, że nie wiem co i jak ale Taj Mahal, w tym życiu na pewno zobaczę

Taj jest PIĘKNY Chciałabym go zobaczyć na żywo

Jeśli kochacie ten cud świata to polecam indyjski film właśnie na ten temat pod tytułem Taj Mahal - An Eternal Love Story.

Młody książę Khurram (Zulfi Syed) zostaje uwikłany w bratobójczą walkę o tron. Już jako cesarz Jahan poślubia wieloletnią ukochaną, Arjumand (Sonya Jahan), którą historia zapamięta potem jako Mumtaz Mahal. Film opowiada dzieje ich legendarnego uczucia oraz okoliczności powstania najwspanialszego mauzoleum świata - Taj Mahal.
Film jest z 2005 roku. Jest to już czwarty indyjski film o Taj Mahal.

Witam serdecznie,

ostatnio miałem przyjemność odwiedzić Taj Mahal

i mam krótkie pytanie: na ścianach grobowca z zewnatrz są napisy, ponoć cytaty z koranu. Szukałem, grzebałem w necie ale nic nie znalazłem. Czy ktoś z Was orientuje się może co tam jest napisane?

Bardzo dziękuje za pomoc

Krzysiek

ta budowla jest tak piekna że trudno opisac to słowami...
na pewno się tam kiedyś zjawię,ktoś mi kiedyś powiedział "przecież życie jest po to by spełniac marzenia"